حــافـــظ خــوانــی

10 / 4 / 88

غزل (280)

چو برشکست صـبـا زلف عنـبـر افشانش

به هر شکسته که پیوست ، تازه شد جانش

کجاست هم‌نفسی تا به شرح عرضه دهم

که دل چه می‌کشد از روزگار هجرانـش

غزل (281)

یـارب این نـوگل خنـدان که سـپـردی به مـنـش

می‌سپـارم به تـو  از چشم حسود چـمـنـش

گر چه از کوی وفا گشت به صد مرحله دور

دور بـاد آفت دور فلک از جان و تـنـش

گـر به سرمنزل سلمیٰ رسی ای بـاد صبـا !

چـشـم دارم کـه ســلامی بـرسـانی ز مـنـش

حــافـــظ خـوانــی

چهارشنبه  27  خـرداد  1388

غزل (278)

شـراب تـلـخ می‌خـواهـم کـه مـرد افـکـن بـُوَد زورش

کـه تـا یکـدم بـیــاسـایـم  ز دنـیـا و شـر و شــــورش

سـمــاط دهـر  دون‌پـرور ، نـدارد شـهـــد آســایــــش

مـذاق حرص و آز ای دل ! بـشوی از تلخ و از شورش

غزل (279)

خـوشا شـیـراز و وضــع بـی مـثــالـــش

خــــــــداونـــدا ! نـگــهــــدار از زوالـــش

ز رکـنـابـاد مـا صـــــد "لـَـــــوْ حَـشَ الله"

کـه عـمـر خـضـر مـی‌بـخـشــد زلالـــش

حــافـــــظ خــوانـی

چهارشنبه  20 خرداد 88

غزل (276)

بـاغـبـان گـر پنج روزی صحـبـت گل بـایـدش

بر جـفای خـار هـجـران صـبـر بـلـبـل بـایـدش

ای دل ! انـدر بـنـد زلـفـش از پـریـشانی مـنـال

مـرغ زیرک چون به دام اُفـتـد تحـمّـل بـایـدش

رنـد عالـَم‌سـوز را بـا مصلحـت‌بینی چه کار ؟!

غزل (277)

فـکـر بـلـبـل هـمه آن سـت کـه گل شــد یـــارش

گل در اندیـشـه که چون عـشـوه کـنـد در کارش

دلـربایی هـمه آن نیـسـت که عـاشـــق بـکـُشـنــد

خـواجـه آن سـت کـه بـاشــد غــم خـدمـتـگارش

جـای آن‌سـت که خـون مـوج زنــد در دل لـعـل

حـافــظ خـوانـی

13 / 3 / 88

غزل (274)

به دور لاله قـدح گـیـر و بی ریـــا می‌بـاش

به بـوی گل نـفسـی هـمـدم صـبـا می‌بـاش

نـگـویـمـت که هـمـه سـاله می پرستی کن

سـه مـاه مـِیْ خـور نـُه ماه پـارسـا می‌بـاش

چو پـیـر سـالک عشـقت به می حواله کـنـد

بـنـوش و منـتـظـر رحـمـت خـدا می‌بـاش

حــافـــظ خــوانــی

6      خـرداد  88

غزل (272)

باز آی و دل تـنـگ مرا مـونـس جان بـاش

ویـن سوختـه را محرم اسرار نـهـان بـاش

زان بـاده که در میـکده‌ی عشق فروشنـد

ما را دو سه ساغر بده وُ گو ؛ رمضان باش

حــافــــظ خــوانـی

چهارشنبه  30  اردیبهشت

غزل (270)

درد عـشـقی کـشیـده‌ام که مـپــرس

زهـر هـجـری چـشیـده‌ام که مـپــرس

گـشـتــه‌ام در جـهــان و آخـــــر کــــار

دلـبــری بــرگـُــزیــــــده‌ام که مـپــرس

غزل (271)

دارم از زلـف سـیـاهـش گـلــه چنـــدان که مـپــرس

که چـُنـان ز و شده‌ام بی سر و سامان که مـپــرس

کـس بـه امّـیــد وفــا تــــــرک دل و دیــن مـکـُـنــــاد

کـه چُـنـانـم مـن از ایـن کرده پـشیـمان که مـپــرس

غزل (268)

دلا ! رفــیــق سـفـر بـخـت نـیـکـخـواهـــت بـس

نـسـیـم روضــه‌ی شـیـراز پـیـک راهــــت بـس

دگـر ز مـنـزل جـانـان سـفـر مـکــــن درویـش !

کـه سـیـر مـعـنــوی و کـُنـج خـانـقـاهـــــت بـس

حـافــظ خــوانـی

16 / 2 / 88

غزل (266)

دلــم رمـیـده‌ی لـولی وشی ست شـور انـگیـز

دروغ وعــده و قـتـّـال وضـــع و رنــگ آمــیـــــــز

فـــدای پـیــرهـن چــاک مـــــاه رویــان بــــــــاد

هـزار جـامــه‌ی تـقــویٰ و خــرقــــــه‌ی پـرهـیـز

غزل (267)

ای صـبــا ! گـر بــگــذری بــر ســاحــــــل رود ارس

بـوسـه زن بـر خاک آن وادیّ و مُشکیـن کن نـفس

منزل سلمیٰ – که بـادش هردم از ما صد سلام –

پـُـر صـــدای سـاربـانـان بـیـنـی و بــانــــگ جــرس