حــافــــظ خــوانـی

2 / 10 / 88

غزل (320)

دیـشـب بـه سیـل اشـک ره خــــــواب می‌زدم

نـقـشـی بـه یــاد خــطـّ تـــو بـــــــر آب می‌زدم

ابـــروی یـــار در نــظـــر و خـــرقـه ســوخـتـــــه

جـامـی بـه یــاد گــوشـــه‌ی مــحــراب می‌زدم

هـر مــرغ فـکـر کـز سـر شـاخ سـخن بـجـَست

بــازش ز طــرّه‌ی تـــو بــه مـضـــراب مــــی‌زدم

حـــافــــــظ خــوانـی

25 / 9 / 88

غزل (318)

مرا می‌بینی و هر دم زیـادت می‌کنی دردم

تـو را می‌بینم و مـیـلـم زیـادت می‌شود هر دم

به سامانم نمی‌پرسی نمی‌دانم چه سر داری

به درمانم نمی‌کوشی نمی‌دانی مـگر دردم ؟

نـه راه ست ایـن که بگذاری مرا بر خاک و بگریزی

گـذاری آر و بـازم پرس تـا خاک رهـت گـردم

غزل (319)

سالـهـا پـیـروی مـذهـب رنـدان کــردم

تـا بـه فـتـویّ خـرد حـرص بـه زنـدان کـردم

من به سرمنزل عـنـقـا نه به خود بـردم راه

قطع ایـن مـرحـلـه با مـرغ سـُلـیـمـان کــردم

سـایـه‌ای بـر دل ریـشم فـکـن ای گـنـج روان

که من ایـن خانه به سـودای تـو ویـران کـردم

حـــــافــــــــظ خــوانــی

18 / 9 / 88

غزل (316)

زلـــف بـر بــــــاد مــده ، تــا نــدهــی بـــر بـــادم

نــاز بــنــیــــاد مـکــــن ، تـا نـکـنــی بــنــیـــــادم

مـِیْ مـخـور با همه کـس ، تـا نـخـورم خـون جگر

سـر مـکـش ، تـا نـکـشـد سـر بـه فـلــک فریـادم

غزل (317)

فــاش مـی‌گـویــم از گـفـتـه‌ی خـود دلـشــادم

بـنــده‌ی عـشـقـم و از هـر دو جـهــــــان آزادم

طـایـر گلـشـن قـُدسـم ، چه دهم شـرح فراق

کــــه در ایـن دامـــــگـه حـادثــه چـون افـتـادم

مـن مـَـلـَــک بـودم و فـردوس بـریـن جایم بـود

آدم آورد در ایــــــــــــن دیـــــــر خـراب آبــــادم

حــافــــــــظ خــوانــی

11 / 9 / 88

غزل (315)

بـغـیــر از آنـکــه بـشـــد دیــن و دانـش از دســـتـم

بـیـــا بـگــــو کـه ز عـشـقـت چـه طـرف بـربـسـتـم

اگــر چــه خــرمـــن عــمــــــرم غــم تـو داد بـه بـاد

بـه خــــــاک پــــای عـزیـزت کـه عـهـد نـشکـستـم

چو ذرّه گـر چـه حقـیــرم ، بـبـیـن بـه دولـت عشق

کـه در هـوای رُخـت چـون بـه مـهـــــر پـیــوسـتــم

بـیــــار بـاده کـه عـمـری‌ست تـا مـن از سـر  امـن

بـه کـُنــــج عـافـیـت از بـهـر عـیـش نـنـشـسـتــم

اگـر ز مــردم هـُشـیــــــــاری ، ای نـصـیـحـت گــو

سـخـن بـه خـاک مـیـفـکـن،چـرا که مـن مـسـتـم

چـگــــــــونـه سـر ز خـجـالـت بـر آورم بــر دوسـت

کـه خـدمـتـــــــــی بــسـزا بـر نـیـامــد از دسـتــم

بـسـوخـت حــافــــــظ و آن یـار دلــنــواز نـگـفـت

کـه مـرهـمی بـفـرسـتـم کـه خـاطـرش خـسـتـم

رو خـوانی : ایـــمـــــان    زارع

شــــــــرح : استـاد مـهــدی مــرادی

بسم الله الـرّحمـن الـرّحیـم

سلام عرض می‌کنم خدمت شما حافظ دوستان عزیز و پـیـشـاپـیـش "عـیـد غـدیـر" ،

 "عـیـد ولایت امـیـرالمـؤمنـیـن علیه السّـلام" را به شما تـبـریک می‌گـویـم .

حــافــــــظ خـــوانــی

4 / 9 / 88

غزل (313)

بـــاز آی سـاقـیـــــا ! کـه هـــوا خـــــواه خـدمـتـم

مـشـتـــاق بـنـــدگــیّ و دعــاگــــــــــــوی دولـتـم

ز انـجــا کـه فـیـض "جـام سـعـادت‌فــروغ" تـوسـت

بـیـــــرون شــــــدی نـمـــای ز ظـُلـمـات حـیــرتـم

هــر چـنــد غــرق بـحــر گـنـــاهــــم ز صـد جـهـت

تــا آشـنــای عـشــق شــــــــدم ز اهـل رحـمـتـم

غـزل (314)

دوش بـیــمــــاری چـشـم تـو بـبـــــُرد از دسـتــم

لـیــکـن از لـطـف لـبـت صـورت جـان می‌بـسـتــم

عشق مـن بـا خـط مـُشکیـن تـو امـروزی نـیـست

دیــر گاهی‌سـت کـزیـن جـــام هـلالـی مـسـتــم

از ثبـات خودم ایـن نـکتـه خـوش آمـد که بـه جـور

در سـر کــــوی تـو از پــای طـلـــب نـنـشـسـتــم

حـــافــــــــظ خــوانــی

27 / 8 / 88

غزل (311)

عـاشـق روی جـوانـی خـوش و نـوخـاســــتـــه‌ام

و ز خــــــــدا دولـت ایـن غم بـه دعـا خواسـتـه‌ام

عـاشـق و رنــد و نـظـربــازم و مـی‌گــویـــم فـاش

تـــا بــدانــــی کــه بـه چنـدیـن هـنــر آراسـتــه‌ام

غزل (312)

بـُشـریٰ اِذِ الـسّـلامـةُ حـَــــلـّّتْ بــِذي سـَلــَم

لـِـللّهِ حـَـمـْـدُ مـُعـتـَـــــــــرِفٍ غـایـَــــةُ الـنـّـعـَم

آن خوش خبـر کجاست که ایـن فـتـح مژده داد

تـا جـان فـشـانـمـش چو زر و سیـــم در قــدم

از بـاز گـشـت شـاه دریـن طـُرفـه مـنـزل ست

آهـنـــگ خـصـــم او بـه ســـرا پـــرده‌ی عــدم

حــافـــــظ خـوانی

20 / 8 / 88

غزل (309)

عـشـق‌بــازیّ و جــوانــیّ و شـــراب لـعـــل فـــــــام

مـجـلـس اُنـس و حـریـف هـمـدم و شـُرب مــُـــــدام

ســاقـی شـَــکـّر دهــان و مـطـرب شیـریـن سـخـن

هـم‌نـشیـنـی نـیــک کــردار و نــدیــمـی نـیــک نـام

شـاهـدی از لـطـف و پــاکـی رشـک آب زنـــــــدگی

دلــبـــری در حـُسـن و خـوبــی غیــرت مـــاه تـمـام

غزل (310)

مـرحـبــــا طــایــر فــرُّخ پـی فــرخـُــنـــــده پــیــــام

خـیـر مـقـدم ! چه خبـر ؟ دوست کجا ؟ راه کـدام ؟

یـا رب ! ایـن قـافـلــــــــه را لـطـف ازل بـدرقــه بــاد

کـه از و خـصـم بـه دام آمـد و مـعـشـوقـه بـه کــام

مـاجــــــرای مـن و مـعـشـوق مـرا پـایـان نـیـسـت

هــــر چــــه آغــــاز نــــــــدارد نــپــــذیــرد انـجــام

گـل ز حـــد بـُـرد تـَنـَــعـُّــم ، نـفـسـی رُخ بـنــمـــا

سـرو مـی‌نـازد و خـوش نـیـست ، خـدا را بـخـرام

حــافــــظ خــوانــی

13 / 8 / 88

غزل (307)

هــر نـکـتـه‌ای کـه گـفـتـــم در وصــف آن شـمــایــل

هــر کـو شـنـیــد گـــفـتــا : " لِـــللّهِ دَرُّ قـــائـــــــــل"

تـحـصـیــل عـشـق و رنــدی ، آســــــان نــمــود اوّل

آخـر بـسـوخـت جـانــم ، در کـسـب ایـن فـضــایــــل

حــلاّج بـر ســـر دار ، ایــن نـکـتــه خـوش سـُــرایــد

از شــافـعـی نـپــرسـنــد امـثــال ایــن مـســایــــــل

غزل (308)

ای رُخت چون خـُلد و لعلت سلسبیـل

سلسبـیـلـت کرده جان و دل سـبـیـل

سبـز پـوشـان خـطــت بـر گـِرد لـــــب

هـمـچـو مــورانـنـد گــِـرد سـلـسبـیـل

نـاوک چـشـم تــو در هـر گــوشـــه‌ای

هـمـچـو مـن افـتــاده دارد صـد قـتـیـل