|
|
|
|
|
سالهاست که شب ولادت دومین اختر امامت و ولایت ، امام حسن مجتبی (ع) شاعران در محفلی صمیمانه با رهبر معظم جمهوری اسلامی ایران - که خود اشعاری نغز و لطیف و غزلیاتی ناب و آبدار می سراید – شرکت می کنند و افطاری را مهمان رهبر عزیزند ، در این محفل گرم و شاعرانه که ساعت ها – پیش از افطار و بعد از آن – به شعر خوانی شاعران اختصاص دارد ، چند سالی است جای غزلسرای حماسه و عشق ، نصراله مردانی خالی است ، به این مناسبت با قصیده واره ی «کیمیای عشق» و چند عکس در خدمت دوستانیم
تقدیم به دومین آفتاب ولایت کیمیای عشق زمان سنگین و خونین دل سحر بود زمین باظلمت خود همسفر بود سیاهی بر سیاهی موج می زد افق دربسته بر روی سحر بود ز مکر دشمنان در خانه ی دوست مسلمانان ؛ مسلمان در خطر بود به روی زخم گلرنگ شهیدان لبی گر خنده می زد ، نیشتر بود نفاق و حیله و نیرنگ و تزویر سلاح کاری اصحاب شر بود همه برگشته در بگذشته ، اما ولی در فکر فردایی دگر بود سکوت صلح و آهنگ صبوری قیام کربلایی در گذر بود میان کوفیان تنهای تنها امامی مهربان و دادگر بود
در آن دوران وحشت ، پیر تاریخ نگاهش سوی اما و اگر بود چراغ روشن راه هدایت به کام گردبادی از قدر بود حکومت والیانی فتنه گر داشت که هریک عمرو عاصی خیره سر بود حسن (ع) آیینه دار حُسن و خوبی ز اسرار الهی باخبر بود پس از خاموشی آن مهر خوبان هنوز ابر نگاه عشق تر بود غروب دومین مهر ولایت ستم بر کودکان بی پدر بود فرو بارید خون از دیده گردون که آه دردمندان بی اثر بود اگر جاری نمی شد اشک آدم کنون دریای هستی بی گهر بود * * * شنیدم زان لسان آسمانی ؛ « زمانه دشمن اهل هنر بود »
|
||
|
+
نوشته شده در چهارشنبه چهارم مهر 1386ساعت 10:34 توسط فرهنگسرای مردانی
|
|
||