|
|
|
|
|
حافظ خوانی
11 / 2 / 87 غزل(209) قـتـل ایـن خـسـتـه به شـمشیر تو تـقـدیر نـبـود ور نـه هیچ از دل بیرحم تـو تقصیر نـبــــود مـن دیـوانـه چـو زلـف تـو رهــا مـیکــــردم هـیـچ لایـقتـرم از حـلـقـهی زنـجـیـر نـبـــود یـا رب ایـن آیـنـهی حُـسـن چـه جـوهـر دارد کـه در او آه مــرا قــوّت تـأثـیـــــــــــر نـبـود سـر ز حـسـرت به در مـیـکـدهها بـرکــــردم چون شناسای تو در صومعه یک پـیـر نـبـود نـازنـیـنتـر ز قـدت در چـمـن نـاز نــرُســت خوشتر از نقـش تو در عـالّـَم تصـویر نـبـود تا مگـر هـمـچـو صـبـا باز به کوی تو رسـم حـاصـلـم دوش بـجـز نـالـهی شـبـگـیـر نـبـود آن کشیدم ز تو، ای آتش هجران که چو شمع جـز فـنـای خـودم از دسـت تـو تـقــدیر نـبـود آیـتـی بـود عـذاب انـدُهِ حـافــظ بـی تـــــــــــو کـه بـرِ هـیچکـساش حـاجـت تـفـسـیـر نـبـود روخوانی : جمال اژدری کازرونی شــــــرح : اسـتـاد دهـقانیانفرد
ادامه مطلب |
||
|
+
نوشته شده در جمعه سیزدهم اردیبهشت 1387ساعت 21:6 توسط فرهنگسرای مردانی
|
|
||