|
|
|
|
|
حافظ خوانی 18 / 2 / 87
غزل(211) دوش مـیآمــد و رخـســاره بـر افـروخــتــه بـــود تـا کـجــا بـاز دل غـمـــــزدهای سـوخــتــه بــــــود رسـم عـاشـقکُـشی و شیــوهی شـهـرآشـوبی جـامــهای بـود کـه بـر قـامـت او دوخـتـه بــــــــود جـان عـشّـاق سـپـنـد رخ خــود مـیدانـســــــت و آتــش چـهــره بـدین کـار بـرافـروخــتــه بـــــــود گـرچـه میگـفـت که زارت بـکُـشـم ، میدیــــدم کـه نـهـانـش نـظـری بـا مـن دلـسـوخــتــه بــــود کـفـر زلـفـش ره دیـن مـــیزد و آن سـنـگـیـن دل در پـیاش مـشـعـلـی از چـهـره بـرافـروخـتـه بـود دل بـسی خـون بـه کـف آورد ولـی دیـده بـریـخت الله الله کـه تـلـف کـرد و کـه انــدوخــتــه بـــود !!! یـار مـفـروش بـه دنـیـا کـه بـسـی ســـــود نـکـرد آن کـه یـوسُـف بــه زرِ نـاســره بـفــــروخـتـه بــود گفت و خوش گفت ؛ بـرو خرقـه بـسوزان حـافـظ یـا رب ایـن قـلـب شـنـاسی ز کـه آمـوخـتـه بـــود رو خوانی : امـیـن اسـکـنـدری شــــــرح : استاد دهقانیانفرد
ادامه مطلب |
||
|
+
نوشته شده در شنبه بیست و یکم اردیبهشت 1387ساعت 8:46 توسط فرهنگسرای مردانی
|
|
||